full screen background image

به زودی تکنولوژی خاموش وارد زندگی بشر می شود

2329 بار دیده شده
Loading the player...

از آغاز عصر دیجیتال به این سو، صفحه کلید و نمایشگر اصلی‌ترین رابط اطلاعاتی انسان و رایانه،‌ در مقام یک ماشین همه‌منظوره بوده‌اند. این دو دستگاه جانبی، با نقش‌هایی یکسان اما با طرف‌هایی متفاوت، مجاری تعاملی مجزا و یک‌سویه‌ای بین رایانه و کاربرش برقرار می‌کرده‌اند. این دو مانند دو کامیون حامل بار اطلاعات بوده‌اند که در دو سوی بزرگراه کشیده شده بین مغز و پردازنده قرار داشتند.

ورود صفحات لمسی حایل میانی بزرگراه را از میان برداشت و انسان توانست با ابزار یکپارچه و دوسویه‌ای با رایانه ارتباط برقرار کند. کاربر با نوک انگشت یا قلم نوری یا حسی روی نمایشگر می‌زد و خواسته‌هایش را به رایانه می‌فهماند و نتیجه‌ی کار را روی همان نمایشگر می‌دید.

رواج تلفن‌های هوشمند در دهه‌ی اخیر نه تنها بر طول این بزرگراه افزود، بلکه عرض آن را هم بیشتر کرد. نمایشگرهای لمسی نه تنها عمومیت و محبوبیت یافت، بلکه شیوه‌های ورود و خروج داده‌ها هم متنوع‌تر شد. بازخورد حسی «لرزه» به مجموعه‌ی صوت و تصویر اضافه شد و حرکات دست، انگشتان و چشم هم به عنوان ورودی عمومیت یافت.

البته، رایانه‌ها علاوه بر انسان، از ادوات، سایر رایانه‌ها و همین طور از حسگرهای دیگری هم ورودی می‌پذیرند. با این حال، نمایشگر و صفحه کلید، و ترکیب جایگزین نوین‌شان، هنوز رایج‌ترین رابط انسان و رایانه‌ باقی مانده است. اما دنیای دیجیتال بر همین پاشنه خواهد چرخید و آن دو همچنان نقش میانجی این دو را حفظ خواهند کرد؟

تام آگلو، در سخنرانی خود در کنفرانس تد، آینده‌ی متفاوتی را تصویر می‌کند. آینده‌ای که در آن ضرورتی ندارد برای ارتباط با رایانه‌ خود، یا در واقع، از طریق ابزارک خود با فضای سایبر، تنها به نمایشگر لمسی بسنده کنیم. شاید حتی دیگر نیازی به آن نباشد. چرا که استفاده از این وسیله اساسا «طبیعی» نیست و آن چه ما به آن نیاز داریم و به آن عادت کرده‌ایم، دسترسی به اطلاعات و تبادل آن است. وسیله‌ی این ارتباط در طول زمان تغییر کرده و باز هم خواهد کرد.

از جمله روندهای نوین فناوری، ساده‌سازی ابزارها و به ویژه ابزارهای دیجیتال است. اتوماسیون مدت‌ها است پا از صنایع کارخانه‌ای بیرون گذاشته، وارد خانه‌ها و دفاتر کار شده و روز به روز بار بیشتری از کارهای روزمره را به دوش کشیده است. این روند نه تنها ادامه دارد، بلکه به تدریج گسترده‌تر و سریع‌تر هم می‌شود. اتوماسیون به مرور و هر چه بیشتر پیچیدگی و ارتباطات متقابل سازه‌های دیجیتال را از دیده پنهان و به نوعی آن را «نامرئی» می‌کنند. آن چه به جا می‌گذارد رابط‌های گوناگون اما ساده‌ای هستند برای ارتباط با دنیای به سرعت رو به گسترش سایبر؛ یک «ماتریس» بزرگ که با ابزارک‌های متنوعی به آن متصل خواهیم بود. این جا است که تام آگلو، نه تلفن هوشمند، بلکه چنگال را یک ابزار ساده می‌داند و معتقد است رابط‌های آینده باید به همین سادگی باشند. نه تنها ساده، بلکه به اندازه‌ی کاربردهاشان متنوع. تا از این راه بتوانند غنای بیشتری از ارتباط با دنیای مجازی اطلاعات به انسان بدهند و از همه‌ی حس‌ها و امکانات او برای این تعامل استفاده کنند. چرا که تعامل انسان با دنیای فیزیکی اطرافش نیز همین گونه است.

او در سخنرانی‌اش چند نمونه از اشیای به تازگی ساخته شده‌ای را ارایه می‌کند. یک پخش کننده‌ی خاص یوتیوب، ابزارکی از AQ برای دریافت و ثبت وضعیت‌های مختلف روانی فرد در طول روز، دوربینی که با گردش ۳۶۰ درجه‌اش امکان بازدید مجازی از دیدنی‌های جهان را فراهم می‌کند و در این کار از گوگل استریت ویو کمک می‌گیرد. و چند مثال دیگر.

همه‌ی این‌ها و هر آن چه آینده در این حوزه پیش پامان خواهد گذاشت، شیوه‌های متنوع‌تری نه تنها برای تعامل با دنیای مجازی، بلکه از طریق آن با دیگر انسان‌ها است. شیوه‌هایی که ما را به انگشت کشیدن روی شیشه و سر به زیر انداختن برای تماشای آن محدود نخواهد ساخت؛ شیوه‌هایی که با مثال‌های بالا، گوگل گلَس و فیس‌بوک آکولوس پا به مسیر تنوع گذاشته‌اند و اگر ابداع‌هایی چون آن چه که گروهی به رهبری دکتر پرویز روی آن کار می‌کنند به ثمر تجاری برسد، تا بیست سال دیگر به صورت لنز‌های چشمی بایونیک رواج خواهند یافت. ریزرایانه‌ها، رابط‌ها و حسگرها هم اکنون به صورت ساعت مچی به دست‌مان بسته می‌شوند، به صورت برچسب‌های آراف‌آی‌دی زیر پوست‌مان کاشته می‌شوند (البته فعلا برای خلافکاران و یا در اماکن به شدت امنیتی) و چندی به هم بنا است با صفحه‌ی لمسی پارچه‌ای گوگل، بر تن‌مان بنشینند.

دنیای آینده امکانات بسیاری برای اتصال مداوم‌مان به اینترنت فراهم خواهد کرد؛ اینترنتی که نه تنها رایانه‌ها و انسان‌ها در گره‌های نهایی‌اش هستند، بلکه «اشیا» هم. روند نوین فاوا گشودن قلمروی اینترنت به روی اشیای برنامه‌پذیر و همیشه متصلی است که به افراد امکان می‌دهد نور، حرارت و تردد به منزل را تنظیم و کنترل کنند، سیستم ضدسرقت خودروشان را فعال و غیر فعال کنند، از یخچال‌شان بخواهند کمبودهای شام را سفارش دهد، خودرو خودران گوگل را سر وقت به مهد کودک بفرستد، … و این‌ها تنها چند نمونه‌ای است که «اینترنت اشیا» هم‌اکنون در دسترس گذاشته یا در آینده‌ی نه چندان دور خواهد گذاشت و صد البته ذهن خلاق خوانندگان می‌تواند کاربردهای پیشرفته‌تر در منزل، تفریح، کار، تجارت و صنعت را تجسم کند.

کسی چه می‌داند، شاید چنان که میچیو کاکو، فیزیک‌دان و آینده‌پژوه برجسته، در کتاب «آینده‌ی ذهن» مطرح کرده، روزی که ارتباط بی‌سیم مغز با رایانه، مغز با اشیا‌ و حتی مغز با مغز از راه اینترنت میسر شود، چندان دور هم نباشد.




3 نظر درباره “به زودی تکنولوژی خاموش وارد زندگی بشر می شود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.